درس‌هایی از بلایای طبیعی
به گزارش پایگاه خبری پزشکان و قانون (پالنا) برگرفته از کتاب «درس‌هایی از حکمرانی‌خوب»، مهدی مقدری، انتشارات نگاه معاصر، سازمان ملل متحد یک فاجعه طبیعی را این‌گونه تعریف می‌کند: پیامدهای حوادث ناشی از خطرات طبیعی که ظرفیت پاسخ محلی را مختل می‌کنند و به طور جدی بر توسعه اجتماعی و اقتصادی منطقه تاثیر می‌گذارند؛

 همچنین، در برابر یک فاجعه طبیعی مقامات محلی و شهرداری‌ها به تنهایی قادر به پاسخگویی موثر در برابر سیل انتظاراتِ جامعه خود نیستند.

تعریف سازمان ملل متحد از بلایای طبیعی نشان می‌دهد به طور پیش فرض یک فاجعه طبیعی سبب اختلال در مدیریت جوامع محلی می‌شود و آنها به تنهایی قادر به پاسخگویی و مدیریت بحران نیستند و باید ظرفیت ملی و بعضاً فراملی را برای مدیریت بحران به کار بست؛ این موضوع تنها مشکل مدیریت در ایران نیست و باید واقعگرایانه به آن نگریست.

آنچه مسلم است این‌که اختلافات و سرزنش مقامات و نهادهای مسئول، تأثیرات بلایای طبیعی را به واسطه تضعیف ظرفیت‌های دولت، نهادهای اجتماعی و مردم، بدتر می‌کند.
 

 پنج درس برای بازسازیِ ناشی از بلایای طبیعی:

1-   مساله معیشت، حیاتی است.
بازسازی اقتصاد مردم و کشور باید از همان ابتدا یک اولویت باشد. به طور كلي، کمک‌های انسان‌دوستانه بیشتر در کوتاه مدت بخشی از مشکلات را برطرف می‌کند و از این رو، اقتصاد آسیب‌دیدگان باید در اولویت توجه دولت‌ها باشد.

2-   امدادرسانی و بازسازی باید همزمان انجام شوند.
درحالی‌که کمک‌های اضطراری می‌تواند جان انسان‌ها را نجات دهد، حمایت از پایداری بیشتر این کمک‌ها برای بهبود یک فاجعه ضروری است. آژانس‌های کمک‌رسان و اهداکنندگان باید از مراحل اولیه فاجعه پشتیبانی را شروع کنند.

3-   مشارکت محلی برای بهبود وضعیت آسیب‌دیدگان ضروری است.
مشارکت در تمامی جنبه‌ها موجب تسکین و بهبود آسیب‌دیدگان آنهاست. اثبات شده که مشارکت، موثرترین شکل واکنش است. مقامات محلی و ملی باید فرآیند مشارکت را مدیریت کنند.

4-   کاهش خطر فاجعه، بخشی جدایی‌ناپذیر از پاسخِ مؤثر است.
در گذشته، این مساله اغلب نادیده گرفته شد. دانش محلی نیز در کنار فناوری ساخت‌وساز و مواد بسیار مهم است.

5-   آواربرداری باید یک اولویت باشد.
تجارب برخی کشورها نشان از اهمیت آواربرداری و پاک‌سازی فوری است. 

پایان پیام/

مطالب مشابه